1. Początkowo tytuł „Przeminęło z wiatrem” brzmiał jak ostatnie zdanie książki, czyli (w polskim przekładzie) „Życie się dzisiaj nie kończy” lub (dosłownie) „Jutro jest kolejny dzień” („Tomorrow is Another Day”). Ostatecznie Margaret Mitchell zdecydowała się na cytat z początkowego wersu trzeciej strofy poematu Ernesta Dowsona „Non sum qualis eram bonae sub regno cynarae”.

   ---

2. W wyniku zmian, jakie wprowadziła do swojej powieści, Harper Lee zrezygnowała z tytułu „Atticus” na rzecz bardziej metaforycznego i nie odnoszącego się do żadnej z postaci „Zabić drozda”.

   ---

3. Roboczy tytuł powieści Johna Steinbecka „Myszy i ludzie” brzmiał „Coś, co się wydarzyło” („Something That Happened”), jednak autor zainspirował się poematem Roberta Burnsa „Do myszy” i postanowił nazwać swój utwór podobnie.

   ---

4. „Rok 1984” na początku miał ukazać się jako „Ostatni człowiek w Europie” („The Last Man in Europe”), ponieważ w czasie pisania powieści George Orwell zmagał się z poczuciem osamotnienia. Później autor zmienił tytuł na „Rok 1980”, następnie na „Rok 1982”, aż zatrzymał się na „Roku 1984”.

   ---

5. „Duma i uprzedzenie” Jane Austen pierwotnie nosiła tytuł „Pierwsze wrażenia” (First Impressions). Zmiana nastąpiła prawdopodobnie w wyniku nanoszonych poprawek (Austen długo nie mogła znaleźć wydawcy).

   ---

6. „Wszystko dobre, co dobrze się kończy” – tak Lew Tołstoj planował zatytułować „Wojnę i pokój”, której akcja w początkowych szkicach toczyła się w roku 1856 i opowiadała o powrocie rewolucjonisty z zesłania. W miarę pisania dalszych części powieści Tołstoj zmienił tytuł na „Rok 1805”, a następnie na ten, pod którym znamy ją dziś.
7. W latach 1855–1857 w Anglii ukazywała się powieść w odcinkach pod tytułem „Mała Dorrit” autorstwa Charlesa Dickensa. Pierwotnie autor chciał posłużyć się tytułem „Niczyja wina” („Nobody’s Fault”), który stanowił cytat z wypowiedzi jednego z bohaterów, odnoszącej się do unikania przez rząd wzięcia odpowiedzialności za społeczną niedolę.

   ---

8. Najsłynniejsza powieść Vladimira Nabokova „Lolita” miała nosić tytuł „Królestwo nad morzem”. Obydwie nazwy zostały zaczerpnięte z poematu „Annabel Lee” Edgara Allana Poego.

   ---

9. „Czerwone cedry” to pierwszy tytuł „Wieży milczenia” Remigiusza Mroza. Zmianę zasugerował wydawca, ponieważ uważał, że taka roślinna nazwa nie kojarzy się w wystarczającym stopniu z tematyką kryminalną.

   ---

10. J.K. Rowling stanowczo sprzeciwiła się pomysłowi, by pierwszą część sagi o Harrym Potterze wydać w USA pod nazwą „Harry Potter i Szkoła Magii” (Harry Potter and the School of Magic). Zamiast tego powstała bardziej zrozumiała dla amerykańskiego odbiorcy wariacja oryginalnego tytułu, w której kamień filozoficzny został zastąpiony „kamieniem czarownika” (sorcerer’s stone).

1. Hans Christian Andersen tak bardzo bał się pożarów, że w żadną podróż nie wyjeżdżał bez swojego 9-metrowego sznura, który miał umożliwić mu ewakuację z płonącego hotelu.

   ---

2. Charles Dickens praktykował hipnozę, zwaną w tamtym czasie mesmeryzmem. Próbował on przeprowadzać sesje terapeutyczne z udziałem swojej żony (podobno z sukcesem) oraz córki (bez powodzenia).

   ---

3. J.D. Salinger stosował inną formę „leczenia”, a mianowicie urynoterapię. Informacja o tym, że pisarz pił własny mocz pochodzi ze wspomnień jego córki.

   ---

4. John Steinbeck zaczynał dzień od przygotowania 24 dobrze naostrzonych ołówków. Dopiero kiedy wszystkie się stępiły, ponownie je temperował. Dziennie potrafił zużyć do 60 ołówków.

   ---

5. F. Scott Fitzgerald uwielbiał pić koktajle alkoholowe (robił to praktycznie bez przerwy). Twierdził też, że gin jest najmniej wyczuwalny w oddechu. Jego ulubionym drinkiem był Rickey.

   ---

6. Roald Dahl (autor „Charliego i fabryki czekolady”) pisał zawsze w godzinach od 10.00 do 12.00, a następnie od 16.00 do 18.00. Ponadto często tworzył w niewielkiej szopie w swoim ogrodzie, w której trzymał m.in. piłkę zrobioną z opakowań po czekoladzie oraz fragment swojej kości biodrowej (usunięty w wyniku operacji).

   ---

7. Hunter S. Thompson (autor „Lęku i odrazy w Las Vegas”) zamiast podpisywać swoje książki, strzelał do nich. Wymyślił także odmianę gry w golfa, polegającą na wykorzystywaniu strzelby do zniszczenia piłki przeciwnika.

   ---

8. George Byron zawsze podróżował ze swoimi zwierzętami. Ze swojego domu w Anglii przybył do Wenecji z 10 końmi, 3 małpami, 3 pawiami, 8 psami, 5 kotami, żurawiem, orłem, sokołem oraz krukiem.

   ---

9. Guy de Maupassant tak bardzo nie cierpiał widoku wieży Eiffla, że jadł obiady w restauracji znajdującej się pod nią, ponieważ był to jedyny sposób, by uniknąć patrzenia na jej zarys.

   ---

10. Vladimir Nabokov zapisywał swoje powieści na kartach katalogowych. Twierdził, że w ten sposób łatwiej jest mu rozbudowywać fabułę. „Fiszki” miały wymiary ok. 7,5x12,5 cm, co sprawiało, że mieściło się na nich zaledwie kilka zdań.

1. W XVIII wieku ogromną popularność zdobyły tzw. „Pieśni Osjana”. Wierzono, że jest to zbiór średniowiecznych poematów celtyckich przetłumaczony na angielski przez Jamesa Macphersona. Cykl wywarł ogromny wpływ na literaturę romantyczną, szczególnie niemiecką (nawiązania do niego można znaleźć np. w „Cierpieniach młodego Wertera”). Dziś wiadomo że Macpherson napisał własne teksty, jedynie bazując na zebranych przez siebie legendach.

   ---

2. Jednym z najdłużej trwających fałszerstw literackich były teksty greckiego pisarza z przełomu V i VI wieku, który podawał się za Dionizego Areopagitę, ucznia Apostoła Pawła. Jego pisma przez prawie tysiąc lat traktowane były jako autentyczne i odcisnęły piętno na teologii chrześcijańskiej. Z myśli pseudo-Dionizego czerpali inspirację m.in. Dante, opisując swój Raj, oraz św. Jan od Krzyża.

   ---

3. W 1903 roku w Rosji ukazały się „Protokoły Mędrców Syjonu” opisujące rzekome plany przejęcia władzy nad światem przez Żydów. Choć do dziś wiele środowisk antysemickich uważa, że spisek jest prawdziwy, tekst powstał na zlecenie cara Mikołaja II w celu obarczenia społeczności żydowskiej odpowiedzialnością za ówczesne problemy polityczne i społeczne Rosji.

   ---

4. „Naked Came the Stranger” to amerykańska powieść erotyczna, która cieszyła się ogromną popularnością po jej wydaniu w 1969 roku. Początkowo myślano, że autorką jest Penelope Ashe, szybko jednak do napisania książki przyznała się grupa dziennikarzy pod przewodnictwem Mike’a McGrady’ego. Celem zabiegu było dowiedzenie, jak bardzo zepsuta stała się kultura amerykańska.

   ---

5. Onomakritos to jeden z pierwszych twórców mistyfikacji literackich. Żył na przełomie VI i V wieku p.n.e. Zgodnie z relacją Herodota zlecono mu uporządkowanie przepowiedni Muzajosa. Został on wygnany z Aten, kiedy poeta Lasos z Hermione udowodnił mu fałszerstwo. Przewiną Onomakritosa było dodawanie własnych wyroczni do zbioru proroctw Muzajosa.

   ---

6. Poematy Erna Malleya to najgłośniejsza mistyfikacja w historii literatury australijskiej. W 1944 roku redaktor magazynu „Angry Penguins” opublikował zbiór wierszy nieznanego poety, będąc pod wrażeniem jego talentu. Wkrótce wyszło na jaw, że pod nazwiskiem Malleya kryją się James McAuley i Harold Stewart – konserwatyści, chcący pokazać, że tzw. nowatorstwo jest bezsensowne. Plan zawiódł: poematy Malleya są do dziś bardziej poczytne od ich „prawdziwych” wierszy.

   ---

7. W 2008 roku w USA ukazała się książka Margaret B. Jones „Love and Consequences: A Memoir of Hope and Survival” stanowiąca świadectwo dorastania w środowisku pełnym przemocy fizycznej i psychicznej. Autorkę zdemaskowała jej siostra – Margaret Seltzer (bo takie było jej prawdziwe nazwisko) w rzeczywistości dorastała w dobrobycie i otrzymała solidną edukację, ukończyła też kurs kreatywnego pisania!

   ---

8. W 1983 roku niemiecki magazyn ilustrowany „Der Stern” zapowiedział opublikowanie nieznanych, obszernych dzienników napisanych przez Adolfa Hitlera w latach 1932–1945. Rzekome pamiętniki, zakupione za sumę 9,9 mln marek, okazały się mistyfikacją reportera Sterna Gerda Heidemanna oraz fałszerza Konrada Kujaua. Obydwu skazano na karę 4 lat więzienia.

   ---

9. „Zakonnica” to fałszywy pamiętnik mniszki napisany przez Denisa Diderota w celu wyrażenia własnych poglądów w sprawie zakonów i ich pozycji we współczesnym mu społeczeństwie. Zdobywając materiały, pisarz prowadził korespondencję z markizem de Croismare, o którym wiedział, że ten interesuje się młodą kobietą ubiegającą się o przeniesienie do stanu świeckiego.

   ---

10. W 1996 roku artykuł amerykańskiego fizyka Alana Sokala „Transgresja granic: ku transformatywnej hermeneutyce kwantowej grawitacji” trafił do prestiżowego czasopisma i zyskał wiele pozytywnych recenzji. W rzeczywistości była to jednak parodia służąca wykazaniu skrajnych nadużyć, jakich dopuszczają się intelektualiści z obszaru humanistyki, stosując pojęcia z zakresu nauk ścisłych. Sokal wydał też książkę o wymownym tytule „Modne bzdury”.

1. Christopher Boffoli / https://www.bigappetites.net/



Christopher Boffoli to niezależny twórca filmowy z Seattle, który zajmuje się również fotografią artystyczną oraz fotoreportażem. Najbardziej znany jest z serii fotografii „Wielkie apetyty”, w których jedzenie służy za otoczenie małym, przypominającym ludzi figurkom.

Christopher Boffoli is a fine art photographer, photojournalist, independent filmmaker, and journalist based in Seattle. He is best known for his "Big Appetites" photographs series, in which tiny, detailed human figures pose in real food environments.

2. Slinkachu / https://slinkachu.com/



Slinkachu to artysta, który od 2006 roku „rozrzuca” swoje ludziki w każdym zakątku świata. Jego prace zawierają elementy sztuki ulicznej, rzeźby, instalacji i fotografii. Sztuka Slinkachu była wystawiana w galeriach i muzeach na całym świecie.

Slinkachu has been “abandoning” his miniature people on the streets of cities around the world since 2006. His work embodies elements of street art, sculpture, installation art and photography and has been exhibited in galleries and museums globally.



3. Tatsuya Tanaka / http://miniature-calendar.com/about/



Od 2011 roku Tatsuya Tanaka tworzy kreatywne i zabawne miniaturowe dioramy. Artysta umieszcza później zdjęcia w kalendarzu, który można śledzić na Facebooku lub jego stronie internetowej.

Since 2011, Tatsuya Tanaka has been creating creative and playful miniature dioramas. Tanaka has been collecting the creative images into an everyday calendar that you can follow on Facebook or his website.



4. William Kass / https://www.facebook.com/wkassphotography



To brazylijski artysta, który tworzy miniaturowe światy wyjęte prosto ze snów każdego miłośnika jedzenia. Jest znany z używania figurek do opowiadania historii, które wielkością nie przekraczają rozmiaru jabłka.

Brazilian artist William Kass creates miniature worlds straight out of a food lover's dream. Kass is known for using tiny figurines to tell stories of apple-sized proportions.



5. Vincent Bousserez / http://mylifeinart.com/2011/vincent-bousserez-2/



To artysta, który mieszka i pracuje w Paryżu. Zaczął fotografować w 2003 roku w ramach projektu „Plastic Life”. Początkowo tworzył dla własnej rozrywki, jednak dosyć szybko jego prace zaczęto wystawiać w galeriach w całej Europie.

He lives and works in Paris. He began photographing the Plastic Life scenarios in 2003 – though at first it was just for his own entertainment – and he swiftly found representation with galleries throughout Europe.



6. Matteo Stucchi / https://www.instagram.com/idolcidigulliver/?hl=pl



Matteo Stucchi jest cukiernikiem z miasta Monza, które znajduję się we Włoszech. Matteo tworzy zabawne, smakowicie wyglądające światy, używając do tego tylko deserów i małych figurek.

Matteo Stucchi is a pastry chef from Monza, Italy, who builds playful tasty-looking worlds using only desserts and and fills them with little figurines.

Zainspirowani? Zapraszamy do biblioteki po poradniki fotografii!

1. „Malowany ptak”, Jerzy Kosiński

2. „Rok 1984”, George Orwell

3. „Szatańskie wersety”, Salman Rushdie

4. „Buszujący w zbożu”, J.D. Salinger

5. „Zabić drozda”, Harper Lee

6. „Ulisses”, James Joyce

7. „451 stopni Fahrenheita”, Ray Bradbury

8.  „Archipelag GUŁag”, Aleksander Sołżenicyn

9. „Rzeźnia numer 5”, Kurt Vonnegut

10. „Cierpienia młodego Wertera”, Joha.n Wolfgang Goethe