Zapraszamy do nowej przestrzeni Czytelni - bardziej otwartej i przestrzennej, a przez to lepiej oświetlonej.

Serdecznie zapraszamy do naszej Czytelni!

Było:

Po otwarciu Czytelni przestrzeń wygląda tak:

Karolina Lewestam (ur. 1979) ? filozofka, publicystka, pisarka. Obroniła doktorat z etyki na Boston University. Wieloletnia felietonistka ?Dziennika Gazety Prawnej? i autorka tekstów, które ukazywały się w takich pismach, jak: ?Dziennik Gazeta Prawna?, ?Gazeta Wyborcza?, ?Opcje?, ?Press? i ?Kukbuk?. Członkini redakcji ?Pisma. Magazynu opinii?. Pięciokrotnie nominowana do nagrody Grand Press. Autorka Małej Księżniczki, książki opartej na motywach Małego księcia. Matka trójki dzieci, które wychowywała trochę w USA, trochę w Polsce i trochę w Anglii (na podstawie tekstu z okładki).

Rodzic(s)ielska rzeczywistość?

Czy mieć dziecko? ? oto jest pytanie. Niektórzy czują wewnętrznie, że chcą mieć dzieci. Inni decydują się na rodzicielstwo trochę pod presją ? ?bo już wypada?, ?zegar biologiczny tyka?, ?kiedy będą te wnuki??. Jeszcze inni nie czują w ogóle potrzeby zostawania rodzicami. Autorka książki Pasterze smoków. Rodzice kontra świat próbowała odpowiedzieć sobie na pytanie, czy chce mieć dziecko i czy da się racjonalnie podjąć decyzję o jego posiadaniu. Można się opierać na wiedzy naukowej lub przekazywanej przez osoby dzieci już posiadające. Z pierwszego źródła dowiemy się, że jest to decyzja trochę polityczna, trochę ekonomiczna. Z drugiego natomiast można usłyszeć co nieco o kupach, nocnych wrzaskach i ulewaniu, ale ?jest fajnie, dasz radę?. Czasem okazuje się, że w trakcie zastanawiania się nad ideą posiadania dzieci, dziecko się przytrafi czy tego chcemy, czy nie. Tak było w przypadku autorki książki, która ostatecznie została mamą trójki dzieci i dzieli się z czytelnikami swoimi filozoficznymi przemyśleniami oraz naukowymi poszukiwaniami na temat rodzicielstwa.

Dobra matka i wychowywanie syna

Lewestam, tym razem już jako matka, zastanawia się nad kwestią wychowania ? jak wytresować syna? Sama jestem matką dwóch chłopców, więc rozdział ten mnie zaciekawił. Jak wychować syna, aby był dobrym mężczyzną? Chłopcy lubią walki kijem, auta i grę w Angry Birds, bo ich mózgi różnią się od dziewczęcych? Z drugiej strony od urodzenia wkładani są w konkretne ramy społeczne ? najpierw niebieskie śpioszki z autami, a potem resorak na urodziny. Jak nie wychować małego potwora? Można po prostu wyluzować, dać chłopcom możliwość walki kijami, rozkręcania rzeczy na części. Jako mamy możemy przy nich być, dać im pole do wzrastania i odpowiednio ?podlewać?. Powinnyśmy jednak pilnować, aby ich zapędy nie przysłaniały innych, a przede wszystkim słabszych.

Kolejne ważne pytanie, na które autorka próbuje odpowiedzieć to, co znaczy być dobrą matką? Czy dobrą matką jest kobieta, która od początku zachwyca się zdjęciem z USG, chce rodzić naturalnie, obowiązkowo chodzi na szkołę rodzenia, ma spakowaną torbę  i przygotowany plan porodu? A gdy dziecko pojawi się na świecie karmi piersią, a później rozszerza dietę metodą BLW, bo łyżeczka to zło. Gdzie jest miejsce na strach i sprzeczne emocje? Dlaczego ustawiamy sobie tak wysoko poprzeczkę moralną? Coraz częściej dochodzą do głosu kobiety, które nie są matkami idealnymi. Powstają blogi, a nawet seriale  o prawdziwej twarzy macierzyństwa, o zmęczeniu, dodatkowych kilogramach i dawaniu dzieciom ? o zgrozo! ? danonków. Nie można być idealnym, trzeba polegać na swojej intuicji.

Ciąża i show-biznes

W książce poruszany jest również fenomen mody na ciążowe brzuszki, szczególnie celebrytek. Śledzenie przyszłych mam na Instagramie, obserwowanie jak urządzi pokój, jaki wózek wybierze? Wizerunek kobiety w ciąży, przez lata ukrywany, teraz ujrzał światło dzienne i, mimo że zbyt wyidealizowany (zgrabna figura kilka miesięcy po porodzie) jednak pokazuje, że ciąża istnieje i nie ma się czego wstydzić.

Smoki i ich oswajanie

Czytając książkę, czekałam, kiedy pojawi się wzmianka o tytułowych pasterzach smoków. Zastanawiałam się, czy pasterzami są rodzice, a smokami dzieci ? trochę by to pasowało. Okazało się jednak, że smoki to lęki rodziców o swoje dzieci. Co by było, gdyby zaatakowali nasz kraj terroryści albo nastał kataklizm klimatyczny? Czy po wyjściu z przedszkolnej toalety dziecko dobrze umyło ręce? Te i inne obawy nieustannie towarzyszą rodzicom i będą z nimi do końca życia. Rodzaje lęków są różne ? strach przed niebezpieczeństwem, lęk przed tym, że dziecko ktoś zrani, ale też żal przed czymś utraconym. Autorka jednak dochodzi do wniosku, że aby nasze dzieci same potrafiły walczyć ze swoimi smokami, my ? dorośli musimy umieć poskromić nasze.

Aby dzieci mogły mierzyć się ze swoimi smokami, doświadczać różnych przygód i wyciągać z nich odpowiednią naukę, może im pomóc lektura książek. Lewestam w rozdziale Pochwała Narnii pisze o literaturze dla dzieci. Jakie książki powinni proponować rodzice swoim dzieciom, aby dać im trochę władzy i mocy? Jest literatura socjalizująca, która wpasowuje dziecko w świat, ale jest również literatura wyzwalająca, która oferuje przygody i przeżycia na jego własnych warunkach. Dziecko w kontakcie z literaturą przeżywa wszystko po raz pierwszy i ma  możliwość niewinnie podążać za historią, budując swoją własną rzeczywistość.

Jak odczuwać radość

Jedne z ostatnich przemyśleń autorki dotyczą odczuwania radości z bycia rodzicem.
W obecnych czasach dominuje raczej postawa udręczonego rodzica, narzekającego na swoją trzódkę. Chętnie opisywane są w książkach i na blogach zmagania z dziećmi. Lewestam zauważa, że faktycznie wyrzucenie z siebie tej złości i niemocy trochę pomaga udręczonemu rodzicowi i pokrzepia innych mających te same trudności. Jednak dlaczego, gdy ktoś powie, że uwielbia być rodzicem, uznawany jest za niespełna rozumu? Czy radość faktycznie jest passé? Nie wypada nam czerpać radości z zabaw z dziećmi, bawimy się z obowiązku, bo tak trzeba, musimy pokazać, że jesteśmy zapracowani i kryć się z tym, że zabawa również daje nam frajdę. Pewne jest to, że rodzicielstwo nie jest usłane różami, ale warto znajdować w nim małe chwile prawdziwej radości.

Książka Karoliny Lewestam dała mi możliwość spojrzenia na bycie mamą z innej perspektywy. W dosyć specyficzny, okraszony poczuciem humoru, sposób pokazała, że jako rodzic często miotamy się, aby znaleźć ten ?złoty środek?, najlepszy sposób wychowania naszych dzieci. Można jak autorka poszukiwać naukowych badań, podpowiedzi autorytetów, ale jak się okazuje, często lepiej odrzucić rozum i wsłuchać się we własną intuicję. Lewestam próbuje pokazać, że to momenty spędzone z dziećmi są tymi najważniejszymi w całym dążeniu do perfekcji wychowania. Nie możemy o tym zapomnieć.

Paulina Szczygieł

Karolina Lewestam, Pasterze smoków. Rodzice kontra świat, Wydawnictwo Czarne 2021

Agnieszka Jankowiak-Maik (znana w Internecie jako Babka od histy) w lekki sposób pisze o niezwykłych meandrach polskiej historii: ukazuje jej drugie dno, przypomina zapomniane postacie i odkrywa przemilczane wydarzenia. Do tego bezpardonowo obnaża najgłupsze elementy polityki historycznej, która ? zniekształcając rzeczywistość ? do dziś realizowana jest w szkołach.

Czy to się faktycznie wydarzyło?

Szkolne lekcje historii, niestety, sporej części z nas nadal kojarzą się z wykuwaniem na pamięć ogromnej ilości dat, nazwisk władców, miejsc potyczek. I to z największą dozą prawdopodobieństwa metodą ZZZ (zakuć-zaliczyć-zapomnieć). Entuzjazm z tym związany raczej pojawia się rzadko, a i tylko u ?wybrańców?. Agnieszka Jankowiak-Maik jako nauczycielka historii z zadaniem przekazania swoim uczniom informacji o wydarzeniach historycznych ? w jednocześnie efektywny, jak i ciekawy sposób ? styka się na co dzień. W swojej książce przekonuje, że przyswajanie wiedzy o przeszłości, może być dobrą zabawą.

Jako że lektura ma zachęcać do popularyzowania wiedzy, a nie być typową rozprawą naukową, autorka posługuje się, bliskimi jej przekonaniom, feminatywami oraz szczególnie zwraca uwagę na znaczenie kobiet w naszych dziejach. Kluczowe dla niej jest podkreślenie, że w dostępnych podręcznikach do nauki historii wielokrotnie umieszcza się uproszczenia i półprawdy. Podejmuje więc próbę spojrzenia na ważne dla polskiej historii symbole, wydarzenia i postacie z szerszej perspektywy.

Wybrane przez autorkę przykłady znane są nam z lekcji historii. Każdy przecież wie (a przynajmniej mniej więcej kojarzy) kiedy odbył się Chrzest Polski, kim byli Kazimierz Wielki, Jadwiga Andegaweńska, Bona Sforza czy Anna Jagiellonka. Każdy słyszał o bitwach pod Cedynią oraz o Psie Pole, a także o Cudzie nad Wisłą. Wydarzenia takie jak odzyskanie przez Polskę niepodległości, walka o prawa wyborcze dla kobiet czy bohaterska pomoc lotników z Dywizjonu 303, docenionego przez samego Winston Churchilla, to również stały repertuar przekazywanej w szkołach wiedzy.

Jednak, jak przekonuje Babka od histy, informacje o tych osobach, miejscach i wydarzeniach są najczęściej niekompletne albo wręcz błędne. Opierając się na swojej wiedzy i opiniach wybitnych polskich historyków, autorka wskazuje nielogiczne i niemożliwe do spełnienia oczekiwania, nawarstwione wokół najczęściej omawianych podczas edukacji zagadnień. Neguje powielane stereotypy o polskich władczyniach, stawia pod znakiem zapytania lub wręcz obala prawdziwość przedstawianych wersji najbardziej znanych wydarzeń. Uczłowiecza postaci, które stały się symbolami narodowymi, przy czym nie odmawia im ani waleczności, ani prawa do chwały. Co ważne swoje opinie popiera dokładnymi danymi, opiera się na źródłach. Przedstawiając większy zakres kontekstu, przytaczając ciąg przyczynowo-skutkowy sprawia, że przedstawiona, nowa wersja znanego, by się wydawało, wydarzenia, jest na tyle inna, że mamy ochotę się nad nią od nowa pochylić. A sama Babka od histy zachęca do sprawdzania na własną rękę przedstawianych nam informacji, do szperania w poszukiwaniu odpowiedzi.

Historia, której nie było to naprawdę dobra książka. Czyta się ją lekko, nie męczy naukowym stylem pisania, nie przytłacza nadmiarem suchych informacji. To udana próba przekonania czytelników, że historia może być ciekawa, pełna tajemnic do rozwikłania, a żeby ją przyswoić wcale nie trzeba godzinami powtarzać dat i nazwisk władców. Co istotne Agnieszka Jankowiak-Maik nikomu nie zarzuca niekompetencji czy chęci rozprzestrzeniania przekłamań, podkreśla za to fakt skomplikowania tej ogromnej dziedziny nauki jaką jest historia. 

Agnieszka Brzeska

Agnieszka Jankowiak-Maik, Historia, której nie było. Babka od histy, Wydawnictwo Otwarte 2022

Agnieszka Krzemińska - z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Dzięki stypendium powiązanemu z nagrodą Ryszarda Kapuścińskiego dwa lata studiowała na Freie Universität w Berlinie. Na co dzień popularyzuje wiedzę o przeszłości m.in. w Polskim radiu, ?Świecie Nauki? i tygodniku ?Polityka?.

Spełnione marzenie młodych odkrywców

Archeologia jest wyjątkowa. Jako nauka ma status dziedziny interdyscyplinarnej, co daje jej wiele możliwości ciągłego rozwoju. Tak jak historia, może sprawiać wrażenie dziedziny sztywnej, zasuszonej, skupiającej się na datach, raczej dla pasjonatów niż laików. Często jest niespełnionym marzeniem małych chłopców i dziewczynek, którzy w piaskownicy poszukiwali skarbów. Dla prawdziwych pasjonatów potrafi stać się jednak sposobem na życie. I jak w swojej książce opowiada Agnieszka Krzemińska, dla tych szczęśliwców, największym odnalezionym skarbem stają się z czasem przedmioty codziennego użytku, a nie tylko złote monety.  

Tajemnice ziem polskich

Mumie, piramidy, miecze, korony, złote monety, grobowce władców ? to o takich skarbach opowiadają najczęściej filmy o przystojnym archeologu z nieodzownych kapeluszem. Tereny państwa polskiego, chodź może nie tak egzotyczne jak te przedstawione w kinach, również są pełne tajemnic czekających na odkrycie. Grody, garnki i uczeni. O archeologicznych tajemnicach ziem polskich to przedstawiona chronologicznie wizja kolejnych epok, mówiąca o ludach zamieszkujących ziemie polskie, ich zwyczajach, kulturze, majątku. W książce odnajdziemy informacje powszechnie znane (podział na epoki archeologiczne, ich etymologię, najbardziej charakterystyczne wydarzenia), jak i sporo ciekawostek. Aby ułatwić zrozumienie wydarzeń mających miejsce na naszych ziemiach, autorka porównuje je z ogólnym obrazem epok. Z każdym kolejnym rozdziałem dowiemy się o znaczeniu rolnictwa (ingerencji człowieka w naturę), handlu, wydobyciu metali, zmianach administracyjnych, zachodzących w społeczeństwach ? w badaniach prowadzonych przez archeologów. Te stałe elementy stanowią wstęp do najważniejszej części opowieści ? o najciekawszych znaleziskach odkrytych na przestrzeni lat na terenach państwa polskiego. Autorka przytacza przykłady odnalezionych skarbów, omawia ich znaczenie dla dalszego rozwoju nauki. Opowiada m.in. o wrakach statków leżących na dnie Bałtyku i polskich jezior, o pochodzeniu Słowian, pochówkach antywampirycznych, a nawet poszukiwaniach przeprowadzanych w latrynach. Szeroki przekrój analizowanych treści sprawia, że książka pomimo niewielkiej objętości jest ?napakowana? wiedzą, która dzięki popularnonaukowemu stylowi pisania autorki, jest łatwa do przyswojenia.

Ciekawostka goni ciekawostkę

Jeżeli ciekawi Cię czym są ?garnkonośne pola?, czy Biskupin jest osadą słowiańską, kim tak naprawdę byli Wandalowie i jaki mają związek z ziemiami polskimi - sięgnij koniecznie po książkę Agnieszki Krzemińskiej. Jej lektura jest prosta, a przy tym przypomina, że ?nie wszystko złoto co się świeci? ? jak mówi przysłowie. Skarbem okazuje się często być to, co na pierwszy rzut oka może wydawać się bezwartościowe. Jest również przypomnieniem, że być może nie wszystko należy koniecznie od razu wykopywać z ziemi, czasami warto pozostawić coś dla kolejnych pokoleń, zwiększając tym samym wartość historyczno-archeologiczną ?skarbu?.  

Agnieszka Brzeska

Agnieszka Krzemińska,Grody, garnki i uczeni. O archeologicznych tajemnicach ziem polskich, Wydawnictwo Literackie 2022

23 maja 2022 r. w wieku 82 lat zmarł we Wrocławiu, po długiej i ciężkiej chorobie Ryszard Turkiewicz, bibliotekarz i poeta.

Wiele jego życiowych decyzji da się wytłumaczyć tylko jednym: umiłowaniem literatury i książki. Bo cenił nie tylko niesione przez książkę treści, ale także jej cechy zewnętrzne: zwracał uwagę na oprawę, gatunek, gramaturę i barwę papieru, typografię, jakość druku.

Był czytelnikiem namiętnym, z tych, co to czytają bez przerwy, ale też lubią o książkach rozmawiać. Wszystkie nasze spotkania, które pamiętam, zawsze przywoływały jakąś ostatnio czytaną przez niego lekturę. A spektrum było szerokie. Kiedyś przyszedł olśniony świeżym dla niego odkryciem ? twórczością Zygmunta Haupta, innym razem dość gwałtownie opisywał ?Mesjaszy? György'ego Spiró, albo dzielił się wrażeniami z lektury najnowszych powieści Umberto Eco czy Olgi Tokarczuk...

Zapewne z tej namiętności wzięły się jego życiowe wybory. Studia bibliotekoznawcze na Uniwersytecie Wrocławskim (dzieciństwo spędził w Jeleniej Górze, gdzie przyjechali jego rodzice, opuściwszy rodzinne Bilcze Złote na Podolu), a od 1963 r. praca w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Tadeusza Mikulskiego we Wrocławiu. Kilka lat przed emeryturą był dyrektorem Dzielnicowej Biblioteki Publicznej Wrocław ? Fabryczna. Angażował się w działalność Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, i nie tylko interesował się rozwojem bibliotek publicznych na Dolnym Śląsku ? on je współorganizował. Rozumiał, że działalność biblioteki publicznej nie może się ograniczać do wypożyczania książek, co zaowocowało powołaniem Galerii Exlibrisu przy bibliotece dzielnicy Wrocław ? Fabryczna znakomitej, docenionej przez środowisko artystyczne, której bogaty dorobek prześledzić można, czytając profesjonalnie i świetnie edytorsko wydawane katalogi.

Jednak tym, co go najbardziej wyróżniało wśród bibliotekarzy, było świetne pióro. Skutecznie uprawiał publicystykę, często wkładając swój ?polemiczny pazur? w bibliotekarskie mrowisko, publikując w regionalnych i ogólnopolskich czasopismach branżowych zarówno artykuły, jak i felietony. Ale nie tylko rozsyłał swoje teksty. Sam tworzył, prawda że efemeryczne, ale wynikające z potrzeby załatwienia pilnych spraw, pisemka powielane na kserokopiarce, a kiedy pojawiły się technologiczne możliwości, stworzył w internecie chętnie czytanego bloga ?Robaki?, podejmującego głównie sprawy biblioteczne.

W ostatnich latach życia niewątpliwie ważniejsza od spraw bibliotekarskich stała się dla Ryszarda Turkiewicza poezja. Zaczął publikować na początku lat 90. i wydał sześć tomów poetckich: ?On i my? (1992), ?Kotlina? (2004), ?Przygody trawy? (2009), ?Jaskinia Werteba? (2012), ?Kobiety NN? (2015), ?Gorące chore lato? (2019).

Poeta się w nim rozwijał, ale ostatnie tomy zawierają już wiersze wysokiej próby (czasem najwyższej). Zwłaszcza te, które powstały w okolicznościach naznaczonych cierpieniem. Wtedy umiał, jak każdy prawdziwy artysta, dostrzec w codziennych detalach i zwykłych sytuacjach rzeczy ogólniejsze ? mechanizmy ludzkich zachowań, przyczyny i skutki.

I ? jak każdego prawdziwego Poetę ? można go podejrzewać o zdolności profetyczne. Przeczytajmy ostatni wiersz z ostatniego z wydanych tomów, zatytułowany ?Przed zabiegiem?:

Spojrzeliśmy na siebie

nie trzeba słów
bo łzy były na podorędziu

Nie było lat sprzeczek i mozołu małżeńskiego szczęścia
tysiąca zakrętów które należało pokonać
decyzji ważnych błahych wspólnych ale wbrew sobie

W trudnej do wyobrażenia nanosekundzie
dotarliśmy do pierwszego spotkania
a właściwie momentu który na zawsze jest tajemnicą
początkiem
czułym zarodkiem przyszłości
danym nam nagle w przestrzeni

Żadne słowo nie padło
trzeba było uciekać bo łzy były na podorędziu

Ona pchnęła szklane drzwi do wyjścia
ja ruszyłem w biały korytarz

W to gorące chore lato

- - - - - - - - - - - -

Nie zapominajmy sylwetki odchodzącego w biały korytarz Bibliotekarza?Poety. Zasłużył na naszą pamięć...

Jacek Czarnik

W ramach cyklu Czytelnia Poleca! prezentujemy kilka wybranych czasopism muzycznych oraz zachęcamy do dalszych poszukiwań i zapoznania się również z innymi tytułami znajdującymi się w naszych zbiorach.

"Potępiana i zwalczana niegdyś w zamierzchłym średniowieczu jako musica vulgaris muzyka ludowa jest wciąż żywa, wciąż jest obrazem życia, pracy i nastrojów wsi" "Ruch Muzyczny" 1949, nr 10.

Tego typu spojrzenie na muzykę odnaleźć można w archiwalnych numerach czasopism muzycznych w naszych zbiorach. Obfitują one również w inne ciekawostki, takie jak: plebiscyt czytelników magazynu "Teraz Rock", w którym głosowano na najlepszych artystów i ich dzieła w różnych kategoriach.

W 2002 r. na szczycie list ulubionych zespołów znajdowały się Myslovitz oraz Red Hot Chili Peppers, a najlepszym wokalistą został Artur Rojek oraz Eddie Vedder. Głosowało 1765 osób. Jako ulubiony przebój polski wyróżniono "Dzisiaj mnie kochasz, jutro nienawidzisz" Sweet Noise. Dla porównania  (w 2021 r. ) było to "Story of my dream" Riverside.

Poniżej zamieszczamy krótkie opisy wybranych tytułów, które gromadzimy od dłuższego czasu, niemal od początku ich powstania.

"Ruch Muzyczny" to najdłużej ukazujące się na polskim rynku czasopismo o tematyce muzycznej. Jego bogata historia rozpoczęła się w 1857 roku, następnie tytuł został zawieszony i wrócił na rynek w latach powojennych. Publikuje artykuły i komentarze poświęcone muzyce poważnej. Ma charakter popularnonaukowy i skierowane jest zarówno do profesjonalistów, jak i osób po prostu interesujących się muzyką. W numerach znaleźć można relacje z koncertów, festiwali, spektakli, recenzje płyt i książek, a także wywiady, felietony i eseje. Obecnie pismo ukazuje się z dwutygodniową częstotliwością, a jego łamy zawierają stałą zawartość, w skład której wchodzą m.in. rubryki: "Ad libitum", "Punkt i Kontra", "Przetworzenia", "Rozmowa numeru".

Teksty udostępniane są również w serwisie internetowym czasopisma.

W naszych zbiorach znaleźć można numery "Ruchu Muzycznego" od 1958 roku oraz numer z 1949 roku.

"Jazz Forum" to czasopismo założone przez polskiego kontrabasistę Jana Byrczka. Ukazuje się na polskim rynku nieprzerwanie od 1965r. Poświęcone jest głównie tematom związanym z muzyką jazzową. Misją przyświecającą powstaniu czasopisma było informowanie o wydarzeniach jazzowych w kraju i na świecie, a także zapewnienie miejsca do swobodnej wypowiedzi i dzielenia się wiedzą dla osób związanych z branżą. Czasopismo od początku związane jest z Polskim Stowarzyszeniem Jazzowym, które dostrzegło potrzebę wprowadzenia na rynek tytułu łączącego stałych, jak i sporadycznych odbiorców tego rodzaju muzyki.

Wszystkie egzemplarze czasopisma, które ukazały się na rynku znaleźć można w naszych zbiorach.

Ponadto numery z lat 1965-1989 znajdują się w wersji cyfrowej na stronie https://polishjazzarch.com/

"Teraz Rock" to miesięcznik o tematyce dotyczącej przede wszystkim muzyki rockowej, który ukazuje się od 2003 r. Jego poprzednikiem było czasopismo ?Tylko Rock? wydawane w latach 1991-2002, założone przez polskich dziennikarzy muzycznych: Wiesława Królikowskiego i Wiesława Weissa.

?Teraz Rock? adresowany jest nie tylko do fanów, ale również do pracowników branży muzycznej. W numerach znajdują się wywiady i artykuły na temat konkretnych zespołów, a także rubryki takie jak: "niusy", teraz historia, historia rocka, płyty, film, dvd, książki, koncerty, teraz live oraz felietony. W każdym egzemplarzu znajduje się jeden dłuższy artykuł na temat wybranego zespołu lub artysty.

W naszych zbiorach można znaleźć "Tylko Rock" od 1993 r. do 2002 r. oraz ?Teraz Rock? od numeru 2 z 2003 r. do dziś.

"Muzyka" to czasopismo ukazujące się od 1950 r. jako miesięcznik, a od 1956 r. jako kwartalnik, wydawane przez Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Jednak jego początki sięgają 1928 r., kiedy swoją działalność rozpoczął "Kwartalnik Muzykologiczny".

Tematyka dotyczy przede wszystkim historii i teorii muzyki polskiej, ale również środkowoeuropejskiej. Muzyka ukazywana jest w sposób interdyscyplinarny, łącząc się z literaturoznawstwem, kulturoznawstwem, etnologią i filozofią.

Treść, ukazująca się w języku polskim, angielskim lub niemieckim, podzielona jest na działy takie jak: artykuły, materiały, komunikaty, artykuły recenzyjne.

Numery kwartalnika pojawiają się systematycznie na stronie czasopisma w wolnym dostępie. W naszych zbiorach posiadamy egzemplarze wydawane od 1950 do 2012 roku.

Nasze zbiory obejmują nie tylko magazyny dotyczące muzyki rozrywkowej oraz popularnej, w ofercie mamy również czasopisma naukowe, specjalistyczne i techniczne, a także dotyczące poszczególnych gatunków muzycznych.

Bieżące numery czasopism o tematyce muzycznej znajdą Państwo w Fonotece, archiwalne w Czytelni.

Pod tym linkiem można zapoznać z innymi pozycjami o tej tematyce

Dział Metodyczny DBP we Wrocławiu zorganizował szkolenia dla bibliotekarzy pracujących w bibliotekach publicznych w województwie dolnośląskim. Szkolenia były skierowane do pracowników nieposiadających wykształcenia bibliotekarskiego, zatrudnionych na umowę o pracę i pracujących w bibliotece nie dłużej niż trzy lata. Szkolenia zostały przygotowane w związku z ustawą o deregulacji zawodów z 2013 r., która spowodowała, że do bibliotek publicznych coraz częściej trafiają ludzie bez przygotowania zawodowego.

Duże zainteresowanie szkoleniami spowodowało, że musieliśmy stworzyć dwie grupy szkoleniowe. Spotkania odbywały się cyklicznie od listopada 2021 do kwietnia 2022. Wszystkie szkolenia prowadzone były w formie on-line.

Z założenia uczestnicy mieli zdobyć podstawową wiedzę z zakresu bibliotekarstwa. Poznać różne formy działań instytucji kultury oraz zasady funkcjonowania i organizacji bibliotek w Polsce. Szkolenia uwzględniały następujące obszary tematyczne:

1. Podstawy wiedzy o bibliotece. Biblioteka w systemie kultury.

2. Zasoby biblioteki. Wstęp do gromadzenia i opracowania zbiorów.

3. Sprawozdawczość i statystyka bibliotek.

4. Udostępnianie zasobów.

5. Warsztat informacyjny bibliotekarza.

6. Formy działalności edukacyjnej i kulturalnej. Animacja w bibliotece.

7. Współczesny rynek wydawniczy.

8. Literatura dla dzieci i młodzieży.

9. Technologie w pracy bibliotekarza.

W działania szkoleniowe włączyli się również pracownicy innych działów Dolnośląskiej Biblioteki Publicznej im. Tadeusza Mikulskiego we Wrocławiu (Wypożyczalnia, Czytelnia, Dział Pracy z Dziećmi, Biblioteka Romańska).

17 maja 2022 odbyło się spotkanie podsumowujące kilkumiesięczne działania. Do Wrocławia zaprosiliśmy wszystkich uczestników szkoleń. W tym czasie bibliotekarze mogli się poznać, podzielić doświadczeniami oraz poznali wszystkie agendy Dolnośląskiej Biblioteki. Tego dnia otrzymali również zaświadczenia potwierdzające uczestnictwo w calym cyklu projektu.

Obecnie trwa II edycja projektu skierowana do bibliotekarzy ze stażem pracy około 1 roku.

Przedstawiamy ofertę edukacyjną Policealnego Studium Animatorów Kultury ?SKiBA? we Wrocławiu. Absolwenci ?SKiBY? szybko odnajdują się na rynku pracy dzięki wykwalifikowanej kadrze, złożonej z wykładowców ze specjalistycznym wykształceniem kierunkowym,oraz twórców i artystów, którzy na co dzień zawodowo realizują swoje projekty w przestrzeniach artystycznych, filmowych, fotograficznych, terapeutycznych, bibliotekarskich oraz tanecznych.

Szkołę ukończyło już ponad 5000 absolwentów, którym udało się odnieść sukces w artystycznych zawodach w Polsce i za granicą.

SYSTEMY NAUKI I KIERUNKI:

Tryb dzienny
Kierunki nauki:

• Animator działań arteterapuetycznych;
• Animator czytelnictwa;
• Animator działań filmowych;
• Animator fotografii;
• Animator tańca;
• Animator działań teatralnych.

Tryb zaoczny
Kierunki nauki:

• Animator działań arteterapuetycznych;
• Animator czytelnictwa;
• Animator działań filmowych.

JAK ZOSTAĆ SKiBOWICZEM?

• wybierz kierunek oraz system nauki,
• skompletuj dokumenty aplikacyjne i złóż je osobiście w naszymsekretariacie (wykaz dokumentów rekrutacyjnych znajdziesz nanaszej stronie www w zakładce >> /rekrutacja),
• spotkaj się z nami podczas rozmowy kwalifikacyjnej,
• przyjdź 1 września na inaugurację roku szkolnego,
• realizuj się, spełniaj, otwieraj i bądź sobą przez kolejne dwa lata!
  

Ulotka SKiBY

Dolnośląska Biblioteka Publiczna przystępuje do globalnego ruchu społecznego na rzecz głębokich relacji rodzinnych ?Dwie Godziny dla Rodziny, Dwie Godziny dla CZŁOWIEKA?, aby być razem, a nie ?obok siebie?.

Dyrekcja oraz Dział HR Biblioteki jest świadoma, że na dobrostan pracowników wpływa nie tylko rozwój zawodowy, ale również czas przeznaczony na życie prywatne i rodzinne. 15 maja ? Międzynarodowy Dzień Rodzin ? jest dniem refleksji nad jakością naszych relacji z najbliższymi. 

W wymiarze globalnym kampania ?Dwie Godziny dla Rodziny, Dwie Godziny dla CZŁOWIEKA? przeciwdziała kryzysowi więzi, ma działanie profilaktyczne w zakresie naszego zdrowia mentalnego i emocjonalnego. Realizowana przez pracodawców na całym świecie jest symbolem integracji życia zawodowego i prywatnego w myśl hasła: ?Mamy jedno życie w wielu rolach?. Badania przeprowadzane na wszystkich kontynentach świata, dotyczące wellbeingu (dobrostanu), pokazują, że silne i głębokie relacje z rodziną i przyjaciółmi są warunkiem naszego szczęścia, rozwoju i dobrostanu właśnie.

Strona kampanii

Czytanie ? doświadczenie ? emocje. Książki dla dzieci i młodzieży ? teoria i praktyka odbioru (VI)
Konferencja hybrydowa: stacjonarna i zdalna

17-19 czerwca 2022 r.

Organizatorzy:
Instytut Filologii Polskiej (Uniwersytet Wrocławski),
Interdyscyplinarne Centrum Badań nad Edukacją Humanistyczną
(Uniwersytet Śląski w Katowicach),
Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu,
National and Kapodistrian University of Athens,
Marshall University in West Virginia (USA)

Miejsce konferencji:
Instytut Filologii Polskiej, Uniwersytet Wrocławski, pl. Nankiera 15, Wrocław

Świadomość, że żyjemy w antropocenie ? epoce geologicznej cechującej się wyniszczającym wpływem człowieka na planetę ? ma coraz większy wpływ na uprawianie literaturoznawstwa. Można wręcz tutaj mówić o swoistym zwrocie ekologicznym, w którym kluczową rolę odgrywają ekokrytyka ? a więc pole badawcze zajmujące się zgłębianiem ?relacji między literaturą a światem fizycznym? (Glotfelty i Fromm 1996, xviii) ? literackie studia nad zwierzętami (Ortiz-Robles 2016) i literaturoznawstwo posthumanistyczne (Clarke i Rossini 2017). Dziedziny te korzystają z narzędzi i koncepcji wypracowanych przez literaturoznawstwo, filozofię, geografię społeczną, biologię, antrozoologię, kognitywistykę, historię, socjologię czy psychologię, by interpretować twórczość literacką pod kątem jej potencjału proekologiczego (Barcz 2016) i postantropocentrycznego, by szukać nowej formy estetycznej wrażliwości, która będzie otwarta na doświadczanie otaczającego świata i jego nie-ludzkich mieszkańców, i wypracować nową koncepcję roli języka oraz wyobraźni.

Czy kryzys ekologiczny jest zarazem kryzysem wyobraźni (Buell, cyt. za Fiedorczuk, Beltrán 2015), czy wręcz przeciwnie ? wyobraźnię naszą rozszerza (Merwin, cyt. za Fiedorczuk, Beltrán 2015)?

Choć zwrot ekologiczny ogarnia ?coraz szersze pole przedmiotowe ? obejmując pomijane wcześniej gatunki literackie i literatury narodowe oraz sięgając ku nowej tematyce, zwłaszcza tej sytuującej się u zbiegu polityki ekologicznej oraz polityki płci, rasy i klasy? (Małecki 2014: 100), pomimo istotnych wyjątków (Barcz 2016; Rąbkowska 2017; Goga 2018) wciąż w niedostatecznym stopniu podejmuje problematykę literatury dziecięcej i młodzieżowej. Jest to luka o tyle istotna, że ze względu na kluczową rolę literatury dziecięcej i młodzieżowej w procesie socjalizacji, spośród wszystkich form twórczości literackiej to właśnie ona ma zapewne największy wpływ na kształtowanie postaw wobec środowiska i innych gatunków (Cole 2014). Nasza konferencja ma wypełnić tę lukę. W tym celu zapraszamy naukowców z całego świata (teoretyków oraz badaczy literatury dziecięcej i młodzieżowej, językoznawców, dydaktyków), a także wszystkich zainteresowanych do dyskusji i poszukiwań odpowiedzi na najbardziej nurtujące w ostatnich latach pytania o miejsce ekologii w szkolnym i prywatnym odbiorze prozy i poezji dziecięco-młodzieżowej, książek bogato ilustrowanych i picturebooków:

• Jakie funkcje i wartości przypisywane są naturze ? zwierzętom, roślinom i pozostałym bytom nie-ludzkim ? w tekstach kultury tworzonych szczególnie z myślą o najmłodszych odbiorcach? Jakie formy koegzystencji gatunków są w nich przedstawiane? Jak uobecniają się one w warstwie słownej, a jak w wizualnej?
• Czy literatura dla dzieci i młodzieży może uwrażliwiać czytelników i czytelniczki na potrzeby i los innych gatunków? Jaki wkład może wnieść do debat o dewastacji planety? I jak mogłaby pomóc nauczycielom w omawianiu kryzysu ekologicznego z uczniami?

Chcielibyśmy więc, aby przedmiotem namysłu stał się również obszar działań edukacyjnych i związana z nim recepcja dzieła literackiego. Zależy nam na tym, żeby wzbogacić rozważania akademickie o perspektywę odbioru rzeczywistego czytelnika, zwłaszcza ucznia (Budrewicz 2012), aplikując tym samym perspektywę ekokrytyki empirycznej (Schneider-Mayerson, Weik von Mossner, i Małecki 2020) w badaniach literatury dziecięcej i młodzieżowej. W trakcie czytania empatycznego dostrzegamy bowiem pozytywny wpływ literatury na wiedzę, emocje i postawy młodych osób (Papuzińska 1996). Zdobyte doświadczenia lekturowe mogą stanowić przyczynę rozbudzenia ich świadomości ekologicznej oraz zaszczepić wśród najmłodszych chęć spotkania z więcej niż ludzkim światem (more-than-human world).

Zgłoszenia i wszelkie pytania dotyczące konferencji prosimy nadsyłać pocztą elektroniczną na adres:

lub:

Przesłany dokument (.doc, .docx, .pdf), zatytułowany według schematu ?Imię Nazwisko, Tytuł referatu?, powinien zawierać:

• abstrakt w języku polskim lub angielskim (maks. 600 słów);
• notę biograficzną w języku polskim lub angielskim (maks. 80 słów), w tym aktualną afiliację i tytuł naukowy;
• numer telefonu oraz e-mail.

Można również zgłaszać własne propozycje nazw paneli dyskusyjnych.

Ostateczny termin nadsyłania tematów wystąpień oraz abstraktów mija 15 kwietnia 2022 roku.
Organizatorzy zastrzegają sobie prawo wyboru referatów, które zostaną wygłoszone w trakcie konferencji naukowej (autorzy zostaną powiadomieni o przyjęciu zgłoszeń do 30 kwietnia 2022 roku).

Udział w niej jest płatny. Opłata wynosi 250 zł i należy ją uiścić do 15 maja. Informację o numerze konta przekażemy w późniejszym terminie.

Więcej wiadomości można znaleźć na stronie konferencji naukowej:
https://environmentalturn.wixsite.com/conference

Patronat kulturalny: