Marek Borucki  - historyk, absolwent Uniwersytetu Gdańskiego i  Uniwersytetu Warszawskiego, na którym uzyskał doktorat z historii Włoch. Długoletni nauczyciel historii w warszawskich liceach. Jest autorem wielu książek naukowych i popularnonaukowych na temat historii i kultury polskiej m.in. W kręgu króla Stanisława, Ilustrowana historia Polski  czy Polskie gniazda literackie (na podstawie tekstu z okładki).

Ocalić od zapomnienia

Nasz folklor ocalony jest pozycją, która należy do serii Ocalić od zapomnienia, wydawanej  przez wydawnictwo MUZA. Celem tego zbioru jest zachowanie pamięci o polskich zwyczajach, tradycjach i obrzędach orasz szeroko pojętym polskim folklorze. Serię tworzą niezależne od siebie publikacje różnych autorów, z których czytelnik może dowiedzieć się m.in. o wyposażeniu domu wiejskiego w Polsce, poznać ginące zawody, obejrzeć dawne zastawy stołowe, podążyć śladami polskich bitew czy poszerzyć wiedzę o tradycjach związanych z polskim stołem i spotkaniom rodzinnym. A to tylko cześć tematów poruszanych przez autorów. Od 2003 roku wydano już  22 tomy tej serii.

Co się kryje pod strzechą?

W omawianej w recenzji książce autor skupia się na przedstawieniu czytelnikowi dorobku materialnego 12 regionów Polski: Podkarpacia, Małopolski, Śląska, Ziemi lubuskiej, Wielkopolski, Kujaw, Mazowsza, Kurpi, Lubelszczyzny, Podlasia, Warmii i Mazur oraz Pomorza i Kaszub. Każdy rozdział rozpoczyna się od części historycznej omawianego rejonu, której towarzyszą przepisy na tradycyjne potrawy regionalne. Główną część stanowi przedstawienie i omówienie wybranych skansenów znajdujących się na terenie danego regionu. We wstępie do książki Marek Borucki wyjaśnia dlaczego ochrona skansenów jest tak ważna, jaki mają one wpływ na społeczeństwo oraz przedstawia początki ochrony tych zanikających elementów polskiego krajobrazu.

Folklorem polskim zaczęłam  interesować się kilka lat temu i przez ten czas przez moje ręce przewinęło się wiele książek na ten temat. Nasz folklor ocalony zdobył moje serce dzięki temu, że jest nie tylko prostą w odbiorze pozycją popularnonaukową na temat danych regionów, jakich wiele jest na rynku wydawniczym. Książka spodobała mi się dlatego, że można ją traktować także jako przewodnik turystyczny, chociaż docelowo nim nie jest. Marek Borucki bardzo dokładnie opisał wybrane przez siebie muzea wsi polskiej, jak często nazywane są także skanseny. Zarys historyczny nie jest częścią obciążającą, która może zniechęcić niektórych czytelników nieprzepadających stricte za historią ze szczegółami. Informacje mają przede wszystkim wprowadzić  w temat. Tekst skupia się na omówieniu co można zobaczyć w danym miejscu i które miejsca powinny przyciągnąć naszą uwagę podczas pobytu. Na kartach książki pojawiają się także informacje o imprezach plenerowych, które odbywają się cyklicznie. Spodobały mi się również ciekawostki związane z daną lokalizacji, np. w Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu kręcono sceny do wielu filmów m.in. do Ogniem i Mieczem w reż.  Jerzego Hoffmana czy Pana Tadeusza w reż.  Andrzeja Wajdy. Natomiast z rozdziału poświęconego  Muzeum Wsi Łowickiej możemy dowiedzieć się, że Łowiczanie twierdzą, że mundury papieskiej gwardii szwajcarskiej wzorowane są na stroju łowickim. Całość uzupełniają informacje kontaktowe i duża ilość zdjęć idealnie wkomponowanych w tekst.

Nasz folklor ocalony to książka, którą mogę polecić każdemu. Nie ważne czy jesteś uczniem poszukującym informacji na lekcje, dyletantem, który dopiero poznaje świat polskiego folkloru czy miłośnikiem przygód i podróży po Polsce. Ta książka na pewno odkryje przed Tobą nowe informacje i być może zachęci Cię do zobaczenia opisanych miejsc na żywo.

Katarzyna Pośrednik

Marek Borucki, Nasz folklor ocalony, Wydawnictwo MUZA 2014.

Inne książki z serii Ocalić od zapomnienia dostępne w naszej Bibliotece

Carla Valentine ? ukończyła studia z zakresu medycyny sądowej, przez lata służyła wiedzą i pomocą przy sekcjach zwłok. Ostatecznie została kuratorem technicznym Muzeum Patologii, gdzie zajmuje się przywracaniem okazów do ich dawnej świetności. Jest także prezenterką telewizyjną, konsultantką i mówcą publicznym.

?To właśnie uwielbiam u Christie ? że podrzuca nam najnowsze odkrycia ze świata kryminalistyki tak zwyczajnie, jakby to były wiejskie ploteczki?.

Carla Valentine, ?Morderstwo nie jest takie proste?

Hołd oddany Królowej Kryminału. Inaczej nie można określić książki ?Morderstwo nie jest takie proste?. Autorka reportażu wyraża wielki szacunek i podziw dla twórczości Agaty Christie. Tak duży, że przymyka oko na jej wszystkie nieścisłości i niedopatrzenia. Jednak czy można nie wybaczyć tego absolutnej mistrzyni powieści kryminalnej, której książki sprzedano na całym świecie w takiej ilości egzemplarzy, że wyprzedzają ją tylko Szekspir i Biblia?

?Morderstwo nie jest takie proste? to mały podręcznik podstawowej wiedzy na temat kryminalistyki i kryminologii. W ośmiu rozdziałach autorka przemyca dużą dozę informacji dotyczących balistyki, toksykologii, analizy ran czy pisma w dokumentach. Oczywiście, dla osób zainteresowanych tym tematem nie zawarto w książce zapewne nic odkrywczego, jednak amator i laik w tej dziedzinie powinien znaleźć w niej jakąś ciekawostkę. Valentine za pomocą przykładów z twórczości Christie przeprowadza czytelnika przez podstawy dziedziny.

Zauważyć można, że autorka dobrze zna książki Christie, potrafi przytoczyć jedno zdanie z konkretnej opowieści. Zwraca uwagę na to, że twórczość Królowej Kryminałów to nie tylko pomysł, ale również ciężka praca, która spowodowała dopracowanie książek w każdym szczególe. ?Morderstwo nie jest takie proste? pokazuje jak Christie na bieżąco aktualizowała swoją wiedzę. Przedstawia sprawy kryminalne, które toczyły się w latach działalności pisarki, i to, jak świetnie ona się w nich orientowała. Historie o Herkulesie Poirocie czy pannie Marple oparte są na technikach i badaniach, które dopiero pojawiły się na kryminalistycznym ?rynku?. Poirot ze swoim niezbędnikiem detektywa wyprzedza znacznie wykorzystanie odpowiednich narzędzi do zbierania dowodów z miejsc zbrodni przez prawdziwych kryminalistyków. A niektóre techniki pojawiają się w książkach kilka miesięcy po opublikowaniu prac naukowych na ich temat.

Valentine mimo przytaczania historii z powieści stara się w jak najlepszy sposób nie zdradzać czytelnikowi zbyt dużo. W książce nie pojawiają się rozwiązania spraw kryminalnych, a jedynie sugestie na co zwracać uwagę, by docenić kunszt pracy, jaką Christie włożyła w swoją twórczość. ?Morderstwo nie jest takie proste? to szacunek i podziw dla kobiety, która wyprzedzała swoje czasy, a jej fenomen trwa niezmiennie kilkadziesiąt lat później.

Dagmara Bojko

Carla Valentine, Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime, Wydawnictwo SQN, 2022.

Początkowo nic nie widziałem. Świeca migotała, lecz po chwili w jej drżącym świetle zacząłem dostrzegać niewyraźne zarysy przedmiotów. Z mroku zaczęły wyłaniać się figury ludzi i postacie przedziwnych zwierząt. W blasku świecy wszędzie widać było złoto. Wszystko tonęło w złotej poświacie. Patrzyłem oniemiały z zachwytu. Z osłupienia wyrwał mnie głos lorda Carnarvona:

- Czy Pan coś widzi?!

-Tak, widzę rzeczy cudownie.

(fragment książki)

Te słynne słowa wypowiedział 26 listopada 1922 r. Howard Carter ? odkrywca grobu Tutanchamona. Historia starożytnego Egiptu fascynowała ludzi od pokoleń, ale to poszukiwania grobowca młodego faraona były jednym z największych przedsięwzięć w dziejach egiptologii. Do dziś to wydarzenie wzbudza ciekawość, a także niepokój. Nietrudno przecież zapomnieć o klątwie, która ponoć doprowadziła do śmierci kilku uczestników odkrycia grobowca.

Książka Odkrycie grobowca Tutanchamona wpadła w moje ręce w momencie, gdy planowałam wizytę na wystawie Tutanchamon. Grobowiec i skarby, która aktualnie znajduje się w Muzeum Nowa Praga w Warszawie. Ekspozycja ma na celu pokazanie jak wyglądał grobowiec faraona Tutanchamona w momencie jego odkrycia. Książka doskonale wprowadziła mnie w historie tego wydarzenia. Główną część tekstu stanowią wspomnienia samego Howarda Cartera. Kto lepiej niż sam odkrywca opowie o tym co się wówczas wydarzyło i jak należy postrzegać fenomen tej historii? Współautorem jest archeolog Arthur C. Mase, który pełnił funkcję konserwatora podczas stopniowego wynoszenia artefaktów z grobowca.

Publikacja podzielona jest na kilka części. Pierwszą stanowi dość obszerny wstęp do wydania polskiego. Jest w nim zamieszczona biografia Howarda Cartera. Czytelnik dowiaduje się w jakich okolicznościach chłopcu z biednej, angielskiej rodziny, udało się postawić stopę na egipskiej ziemi. Główną część stanowią jednak zapiski Cartera. Archeolog stopniowo wprowadza czytającego w moment odkrycia grobowca. W kolejnych rozdziałach opisuje kolejno zarys historyczny epoki, w której żył Tutanchamon i przedstawia jego losy. Wiele treści poświęca też na temat pochówku faraonów, przenoszenia ich mumii w celach bezpieczeństwa, grabieży grobowców przez ówczesnych złodziei, aż dochodzi do tematu odkryć archeologicznych. Wszystkie te informacje przygotowują czytelnika do zrozumienia jak istotnym i wielkim ewenementem było odkrycie tak dobrze zachowanego grobu oraz jakie były tego konsekwencje. Carter z wielką skrupulatnością opowiada jakie odczucia towarzyszyły całej ekipie w momencie ujawnienia schodów do grobu oraz na każdym późniejszym etapie. Wiele miejsca dedykuje chwilom, które były niebezpieczne, wymagały dużego skupienia i opracowania planu oraz sytuacjom, które archeologów zaskoczyły. Jedną z takich rzeczy było stopniowe wynoszenie przedmiotów z grobowca, kiedy wokół niego czekało wielu reporterów, turystów oraz ciekawskich gapiów, którzy mogli je uszkodzić. Carter nie spodziewał się, że ludzie będą urządzać choćby całodniowe pikniki wokół wykopalisk, aby być na bieżąco z każdym etapem pracy archeologów. W książce pojawia się także rozdział poświęcony konserwowaniu zabytków, które w momencie dotknięcia często się rozpadały. W grobowcu znaleziono choćby wyschnięte bukiety żałobne czy ubrania. Howard Carter dołączył do książki także katalog wybranych przedmiotów znalezionych w grobowców. Całość zamyka rozdział dotyczący słynnej klątwy, przez którą miał umrzeć choćby lord Carnarvon, fundator wykopalisk Cartera czy Arthur C. Mase, współtwórca książki.

Publikacja opatrzona jest wieloma ilustracjami oraz fotografiami. Możemy zobaczyć na nich nie tylko egipskie widoki czy artefakty znalezione w grobowcu, ale także intrygujące momenty z życia archeologów. Do najciekawszych zdjęć można zaliczyć taką, która przedstawia członków ekipy Cartera, która spożywa obiad przy nakrytym elegancko stole w środku grobowca.

Książkę, pomimo że możemy zaliczyć do literatury popularnonaukowej, czyta się podobnie do powieści przygodowych.  Czytelnik odczuwa ekscytację badaczy oraz ma poczucie przeżywania z nimi tej wielkiej przygody, która rozpoczęła się w listopadzie 1922 r. i stała się jednym z największych odkryć archeologicznych XX wieku. Warto jednak zwrócić uwagę, że dzięki współczesnej nauce wiedza na temat starożytnego Egiptu jest teraz dużo większa niż ta, którą miał Carter. Książka zawiera bezcenne wspomnienia odkrywcy, nie można jej jednak traktować jako podstawowe źródło wiedzy o starożytnym Egipcie. Świadczą o tym choćby przypisy dr Mirosława Barwika z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, który już w latach 90. korygował niektóre informacje przekazywane przez Cartera. Odkrycie grobowca Tutanchamona jest jednak niezaprzeczalnie jedną z najciekawszych i najbardziej wciągających pozycji, które czytałam na ten temat.

Katarzyna Pośrednik

Styczeń 2023

Howard Carter, Arthur C. Mace, Odkrycie grobowca Tutanchamona, Wydawnictwo Amber 1997.

Każda epoka to inne wyzwania i trudności. Ludzie, w zależności od czasów, w jakich żyją, mają różne potrzeby, mierzą się też z innymi problemami. Te z kolei generują powstawanie nowych wynalazków. O średniowieczu napisano już wiele tomów naukowych i popularnonaukowych książek, w tym czasie dzieje się też akcja popularnych filmów i seriali. Niełatwe realia tej fascynującej, odległej epoki przybliża czytelnikom małżeństwo historyków i pisarzy, Frances i Joseph Gies. Specjalizują się oni w historii średniowiecza i opisują ówczesne życie codzienne w wydawanych przez siebie książkach, m.in. ?Życiu w średniowiecznym mieście?.  

Autorzy omawiają proces powstawania miasta, zaczynając od warunków gospodarczych i społecznych, jakie muszą zaistnieć, aby miasto mogło się kształtować. Jako wzór podają francuskie Troyes, intensywnie prosperujące w XIII wieku, a dokładnie w 1250 roku. Na jego przykładzie odmalowują nam realia ówczesnej codzienności. Kolejne rozdziały prowadzą nas przez życie codzienne mieszczan, którzy stanowili wtedy najliczniejszą klasę społeczną.

Zaglądamy więc do domu typowego mieszczanina, do jego kuchni, a nawet sypialni. Dowiadujemy się, w jakich warunkach kobiety rodziły dzieci, jak wiele przesądów i zwyczajów było z tym związanych oraz jak te dzieci wychowywano. Interesujące zwyczaje towarzyszyły także ślubom i pogrzebom. Z wieloma przesądami związana była również kwestia chorób i klęsk żywiołowych. Uważano, że były one karą za grzechy, a swoje zdrowie i życie ludzie najczęściej powierzali Bogu, rzadziej oddawali w ręce niedoświadczonych lekarzy lub początkujących chirurgów-amatorów. Bardzo ważną rolę w życiu miasta pełnił także handel i napędzający go drobni przedsiębiorcy oraz poważni handlarze, których można było spotkać na popularnych w tamtych czasach jarmarkach. 

Ale czy średniowiecze to tylko zabobony, przesądy, brud i śmierć z powodu amatorskich ?zabiegów? chirurgicznych? Autorzy w kolejnych rozdziałach starają się przekonać, że nie tylko. Omawiana epoka to też czas powstawania monumentalnych, strzelistych kościołów gotyckich, przepisywania ksiąg przez kopistów i tworzenia przepięknych, bogato zdobionych inicjałów. Średniowiecze to wreszcie czas, kiedy zaczęła odradzać się sztuka teatralna, biorąca swój początek w inscenizacjach z okazji Świąt Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy. Nie można też zapominać o tworzących się w tamtym czasie strukturach administracyjnych miasta oraz wyodrębniających się pierwszych urzędach miejskich.

?Życie w średniowiecznym mieście? to książka o charakterze popularno-naukowym, napisana prostym, przystępnym językiem. Autorzy na poparcie swoich tez podają wiele przykładów. Tekst jest wzbogacony wypisami z dawnych ksiąg rachunkowych, poematami, wierszami, a nawet fragmentami średniowiecznych kazań. Pojawia się też wiele rycin, zdjęć, grafik oraz reprodukcji obrazów, dających pewne wyobrażenie o opisywanych kwestiach. Publikacja zaopatrzona jest w aparat naukowy, na który składają się szczegółowe przypisy, bibliografia ogólna i do poszczególnych rozdziałów oraz indeks postaci. 

Dla kogo jest ta książka? Mediewiści i historycy nie znajdą w niej zapewne niczego nowego. Pozycja dość powierzchownie traktuje omawiane tematy i obchodzi się z nimi skrótowo. To też rzecz, która najmniej mi się w tej lekturze podobała. Miałam poczucie, że żadne z zagadnień nie zostało omówione bardziej dogłębnie, a każde zaledwie zarysowane, zasygnalizowane. Być może taki był właśnie zamysł autorów, jednak to właśnie mi w lekturze nieco przeszkadzało. Z drugiej strony, zarówno ta pozycja, jak i pozostałe książki autorstwa Frances i Josepha Gies mogą stanowić dobry punkt wyjścia do dalszych poszukiwań i pogłębiania wiedzy na temat, który nas szczególnie zainteresował. Dlatego warto sięgnąć po inne książki małżeństwa historyków, m.in.: ?Życie w średniowiecznym zamku? czy ?Życie średniowiecznej kobiety?. Każda z nich proponuje spojrzenie na fascynującą epokę średniowiecza z innej perspektywy. 

Monika Kawa 

Gies Frances, Gies Joseph, Życie w średniowiecznym mieście, Wydawnictwo Znak Horyzont, Kraków 2018. 

Eric Grzymkowski - urodził się w 1984 roku w Fair Lawn, w New Jersey (USA). Lata młodości spędził na opanowywaniu Nintendo Entertainment System, zanim w 1995 roku odkrył Internet. Od tego czasu nieustannie poszerza swoją wiedzę o wszystkich rzeczach bezużytecznych i niejasnych.

Sztuka. Przewodnik dla lubiących rozkminiać bez bólu - prosta forma przekazania nie(zawsze) prostej wiedzy 

Książek poświęconych sztuce na rynku wydawniczym jest naprawdę dużo. Jedne pięknie wydane jako albumy, bogato ilustrowane, na papierze kredowym. Inne niskobudżetowe, ale za to skupiające się na faktach. Wprawne oko czytelnika wypatrzy również pozycje, które przyciągają uwagę piękną okładką i doskonałymi reprodukcjami, zdjęciami czy grafikami, ale jednocześnie posiadają atrakcyjną i merytoryczną treścią. 

Eric Grzymkowski pokusił się o stworzenie pozycji, która, jak sam zaznacza, nie jest typowym podręcznikiem dla studentów Akademii Sztuk Pięknych, czy profesjonalistów posiadających już wiedzę techniczną z zakresu szeroko pojętej sztuki. Jest to propozycja dla amatora-pasjonaty, który chce zdobyć lub pogłębić swoją podstawową wiedzę o sztuce, ale został ?onieśmielony? opasłymi tomiskami.

Wszechobecny chaos

Wyjątkowość książki wynika z niecodziennego podejścia autora do sposobu prezentacji treści. Kolejne rozdziały nie są ułożone w klasyczny sposób, nie wynikają jeden z drugiego, nie zachowują porządku ani chronologii. Taki sposób uporządkowania ma, według autora, dać czytelnikowi więcej swobody w zapoznawaniu się z informacjami, które interesują go w danym momencie najbardziej.

W tym niecodziennym przewodniku znajdziemy informacje o kierunkach i nurtach w sztuce, technikach tworzenia a także krótkie życiorysy znanych artystów oraz historię powstania muzeów. Pojawiają się tu najsłynniejsze nazwiska artystów (Vincent van Gogh, Marcel Duchamp, Leonardo da Vinci, Salvador Dali), nazwy miejsc (Luwr, The MET, Muzeum Watykańskie) jak i zagadnienia tematyczne (sztuka ludowa). Nie brakuje informacji technicznych (złota proporcja, teoria koloru), które wyjaśnione są w sposób przystępny dla laika.  

Sztuka jako część dorobku kulturowego i dziedzina działalności artystycznej jest tematem niezwykle szerokim. W swojej książce Eric Grzymkowski porusza tematy powiązane z jej niektórymi dziedzinami: malarstwem, fotografią, rzeźbą, grafiką. Niezwykle ciekawymi zagadnieniami jakie omawia są sztuka ludowa oraz rękodzieło. Tematy te zostały przedstawione jednak raczej pobieżnie, miejscami wręcz skrótowo. Książka nie została poszerzona o bibliografię. Brakuje przypisów, które by potwierdzały tezy autora. W związku z tym, pozycja ta nie jest wydawnictwem naukowym, jest przewodnikiem, tak jak to założył autor. 

Czy bez bólu?

Myślę, że niecodzienna forma podania treści, raczej nieczęsto spotykana w tego typu pozycjach, znajdzie jednak swoich odbiorców. Szczególnie u osób, które poszukują łatwych odpowiedzi, zawierających clou zagadnienia, które chcą zgłębiać. Narracja autora jest prosta w odbiorze, uzupełniona poglądowymi grafikami.  

Sztuka. Przewodnik dla lubiących rozkminać bez bólu to propozycja dla osób, które informacje na konkretny temat chcą zdobyć w sposób prosty, szybki i bez bólu. Autor swoją pracę, rzeczywiście stworzył w sposób, który wyczerpuje te założenia.

Agnieszka Brzeska

Marzec, 2023

Eric Berne – psychiatra amerykański, autor analizy transakcyjnej (koncepcji dotyczącej stosunków międzyludzkich, w której wyróżnia się trzy stany ego człowieka mające wpływ na jego wzorzec zachowania: Ja – Dziecko, Ja – Dorosły, Ja – Rodzic). Jest autorem wielu książek dotyczących psychologii, m.in. Dzień dobry... i co dalej? - dostępnej w naszej Wypożyczalni.

W co grają ludzie? Tak brzmi tytuł książki Erica Berne`a. Nie jest to jednak publikacja dotycząca gier planszowych czy komputerowych. Nie znajdzie się tam za wiele informacji o jakiejkolwiek zabawie. Zatem jakiego rodzaju są to gry? Podpowiedź znajduje się w podtytule – autor odnosi się do stosunków międzyludzkich, które można opisać za pomocą rytuałów, gier i procedur.

Niemal każdy z nas zna kogoś z kim zazwyczaj wymienia tylko krótkie „cześć-cześć”, a gdy któregoś dnia ta druga osoba nagle powie coś więcej zastanawiamy się co się wydarzyło i dlaczego. Tego typu zdarzenia są opisane z punktu widzenia psychologii. Berne używa pojęcia „głasków”, czyli jednostek funkcjonowania społecznego. „Głaski” mogą być zarówno fizyczne jak i emocjonalne. Dla przykładu, w opisanej powyżej sytuacji każdego dnia osoby wymieniają się po jednym „głasku”, ale kiedy jedna z nich zaczyna rozmowę, nagle zostaje zaburzony schemat zawierający dwa „głaski”, do którego osoby te są przyzwyczajone. Dlatego po tego typu interakcji rozmyślamy nad tym, czy ma ona jakiś ukryty sens lub czy dana osoba ma w tym nieznany nam cel.

W pierwszej części książki Berne opisuje stany ego człowieka (Dziecko, Dorosły, Rodzic), wyjaśnia również czym są transakcje, procedury, rytuały i rozrywki. Następnie przedstawia analizę gier i ich genezę oraz funkcje w społeczeństwie. Stanowi to swego rodzaju długi i dokładny wstęp do części drugiej nazwanej „Skarbiec gier”, będącej ich katalogiem. Została podzielona na kategorie: gry życiowe, gry małżeńskie, gry na przyjęciach, gry seksualne, gry świata podziemnego, gry terapeutyczne oraz gry konstruktywne. Każda gra z każdego typu została dokładnie opisana, podano również przykłady ich użycia. W ostatniej części publikacji można zaznajomić się z ogólnym znaczeniem gier oraz sylwetkami różnych graczy. Autor rozważa również w jaki sposób osiągnąć autonomię oraz intymność, czyli jak uwolnić się od gier i żyć spontanicznie oraz w prawdziwej intymności z drugą osobą.

Trzeba zaznaczyć, że książka skierowana jest przede wszystkim do praktyków i osób mających wykształcenie psychologiczne lub pokrewne. Jest trudna w odbiorze dla laika, który nie jest zapoznany z terminologią. Szczególnie wstęp i pierwsze rozdziały wymagają sporo skupienia podczas lektury. Z czasem jednak czytelnik przyzwyczaja się do trudnego języka publikacji i ma okazję do zaznajomienia się ze strukturami interakcji, w których uczestniczy każdego dnia. A te okazują się fascynujące! Momentami również przerażające, ponieważ gra nie oznacza zabawy i niekoniecznie łączy się z czymś radosnym, a niektóre z nich mogą nawet kończyć się śmiercią. Część terminów – tych potrzebnych do opisania gier – została wyjaśniona we wstępnie, co nieco ułatwia zrozumienie treści.

Książkę uzupełniono jedynie o spis treści. Nie ma indeksów, które pozwoliłyby szybciej odnaleźć interesujące pojęcia. Nie jest to jednak obszerna pozycja, więc nie stanowi to dużego problemu, szczególnie, że spis rozdziałów jest szczegółowy.

Polecam książkę każdemu nawet pomimo trudnego języka, ponieważ wszyscy uczestniczymy w życiu społecznym, zatem możemy być częścią gry – świadomie lub nie, najczęściej jednak mimowolnie. Gry prowadzonej przez nas lub kogoś z naszego otoczenia. Warto zrozumieć w czym bierzemy udział by móc zdecydować, czy tego chcemy czy wolimy „wypisać się” ze schematów, których częścią staliśmy się bez naszej zgody.

Eric Berne, W co grają ludzie: psychologia stosunków międzyludzkich, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2013.

Ewa Długosz

Maj 2023

American Corners (Amerykańskie Centra Informacji i Kultury) to wspólne przedsięwzięcia prowadzone przez sekcje Public Affairs (sekcje ds. publicznych) w ambasadach USA a instytucje w krajach gospodarzy (najczęściej są to biblioteki publiczne). American Corners zapewniają  bezpłatny dostęp do aktualnych i wiarygodnych informacji nt. USA poprzez udostępnianie zbiorów książkowych warsztaty i wykłady. W ścisłej współpracy z ambasadą organizują również szereg wydarzeń, takich jak publiczne prelekcje i wykłady, pokazy filmów, zajęcia warsztatowe, spotkania i wystawy. W American Corner Wrocław zajmujemy się: edukacją dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych na temat USA, w szczególności w zakresie amerykańskiej historii, położenia geograficznego, języka i kultury, rozwijaniem zainteresowań, propagowaniem postaw badawczych i chęci nauki poprzez wykorzystywanie różnych źródeł i materiałów.

We wrześniu  zapraszamy do nas na warsztaty dla dzieci i młodzieży:

• Discover USA ,
• Hawaje rajskie wyspy,
• What do you know about English-speaking countries?,
• MAKER SPACE ? ?Tinker&Invent?,
• Lekcje biblioteczne ; Education USA.

Szczegółowe informacje o wydarzeniach można znaleźć na naszej stronie. 

Na wszystkie wydarzenia obowiązują zapisy:

tel. 71 3352215, 

Istnieje możliwość ustalenia innego terminu.

Przypominamy, że w dniach  01.08?15.08. 2022 r. oraz w soboty do końca wakacji Biblioteka będzie zamknięta. Zbiory zamówione  można odbierać od 16.08.2022 r. 

Instytut Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim prowadzi nabór na Studia Podyplomowe Literatura dla dzieci i młodzieży: kultura ? edukacja ? nowe media dla absolwentów studiów wyższych I lub II stopnia kierunków humanistycznych (mieszkających w Polsce i za granicą), pragnących uzyskać lub poszerzyć kwalifikacje w zakresie znajomości, analizy i interpretacji tekstów kultury kierowanych do niedorosłego odbiorcy. Studia zostały zaplanowane również z myślą o osobach, które pragną doskonalić swoje umiejętności i poszerzyć horyzonty w pracy z dziećmi i młodzieżą, są więc przeznaczone także dla bibliotekarzy, nauczycieli (również szkół polonijnych), animatorów kultury, edukatorów kulturalnych, wydawców, księgarzy, osób związanych z instytucjami kulturalnymi (domami kultury, muzeami, organizacjami pozarządowymi itd.), rodziców chcących poszerzyć swoją wiedzę na temat tekstów kultury dla dzieci i młodzieży oraz wszystkich osób zainteresowanych proponowaną tematyką (w Polsce i za granicą).

Głównym celem Studiów jest zapoznanie studentów z najnowszymi zjawiskami zachodzącymi w przestrzeni literatury i książki dziecięcej oraz młodzieżowej, a także przekazanie wiedzy na temat metod analizowania oraz interpretowania współczesnych tekstów kultury, których odbiorcami są dzieci i młodzież. W szczególności uwzględnione zostaną różne obiegi komunikacyjne i medialne oraz ich wpływ na kształt literatury dziecięcej i młodzieżowej we współczesnych czasach. Słuchacze studiów podyplomowych będą mieli możliwość zapoznać się z najnowszymi tekstami kultury (literaturą, filmami, serialami, grami, komiksami itd.) kierowanymi do niedorosłych odbiorców. Przewidziany program zakłada edukację polimedialną, uwzględniającą zjawiska i fenomeny zachodzące w przestrzeni współczesnej kultury dziecięcej i młodzieżowej. Słuchacze mają możliwość uczestniczenia w zajęciach specjalizacyjnych poświęconych zagadnieniom edukacji wielokulturowej oraz kultury popularnej, co daje możliwość uzyskania kompetencji zarówno teoretycznych (elementy z zakresu m.in. historii literatury, genologii, folklorystyki, antropologii kulturowej, edukacji polonistycznej), jak i praktycznych (m.in. umiejętność tworzenia scenariuszy lekcji i warsztatów poświęconych literaturze dziecięcej i młodzieżowej, praktyczne zastosowanie nowych mediów w edukacji, wykorzystanie różnorodnych tekstów kultury w pracy z niedorosłym odbiorcą).

Opis i harmonogram studiów

Wymagane dokumenty do postępowania rekrutacyjnego

18.07 ? 29.07: zapraszamy od poniedziałku do piątku w godzinach 10.30 ? 14.30

1.08 ? 15.08: przerwa wakacyjna, Biblioteka będzie zamknięta